φαντασμαγορία [υπερθέαμα] [ουσ. θηλ.]

«Ἀξίζει ν’ ἀναγνωσθῇ [sic] ἀπ’ ὅλους ἡ τελευταία δραματικὴ φαντασμαγορία τοῦ κ. Πολ. Δημητρακοπούλου, τὸ μεγαλόπνευστον αὐτὸ Κριτήριον, τὸ ὁποῖον, ἀφοῦ ἐπαίχθη τὸν παρελθόντα Μάρτιον μὲ τόσην ἐπιτυχίαν ἀπὸ τὸν Μυράτ, ἐξεδόθη καὶ εἰς τεῦχος ὑπὸ τοῦ κ. Δημητράκου. Τὸ ἔργον τοῦτο [...] ἀποτελεῖ καὶ μίαν παγκόσμιον, οὕτως εἰπεῖν, θεατρικὴν πρωτοτυπίαν. Δὲν ἔχει, ὡς γνωστόν, παρὰ ἕν μόνον πρόσωπον, τὸ ὁποῖον παίζει εἰς τρεῖς ὁλοκλήρους πράξεις. Τ’ ἄλλα δύο, ὁ Θεὸς καὶ ὁ Διάβολος, εἶνε [sic] ἀθέατα καὶ ὁμιλοῦν καὶ αὐτὰ διὰ τοῦ πρωταγωνιστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀκροᾶται κάθε τόσον καί, βαθυφὼνως, ἐπαναλαμβάνει τὰ ἐρωτήματά των, διὰ ν’ ἀπαντήσῃ [sic] ὑψηλοφὼνως. Κατὰ τὴν πρώτην παράστασιν τοῦ Κριτηρίου, ἡ ἐντύπωσις τοῦ κοινοῦ εἶνε [sic] καταπληκτική.»

«Ὁ Ὄμπερον δὲν εἶναι καθαυτὸ μιὰ ὄπερα, εἶναι μιὰ σκηνικὴ μουσική, δηλαδὴ μιὰ μουσικὴ ποὺ συνοδεύει τὸ θεατρικὸ ἔργο, ἕνα ἔργο τοῦ Ἄγγλου ποιητῆ Τζαίημς Ρόμπσον [sic] Πλανσέ [...]. Ἡ ρομαντικὴ μεγαλοφυΐα τοῦ Βέμπερ μᾶς ὁδηγεῖ κι’ αὐτὴ τὴ φορὰ στὸ [sic] φανταστικὸ κόσμο καὶ ἤδη ἡ Εἰσαγωγή, ἀπὸ τὶς πρῶτες της νότες, μᾶς μαγεύει καὶ μᾶς συνεπαίρνει. Εἶναι μιὰ μουσικὴ φαντασμαγορία, εἶναι μιὰ ἀπ’ τὶς τέλειες ἐκεῖνες δημιουργίες ποὺ προκαλοῦν τὸ [sic] θαυμασμὸ καὶ βάζουν τοὺς μεταγενέστερους καλλιτέχνες στὸν πειρασμὸ νὰ δοκιμάσουν ν’ ἀκολουθήσουν τὰ ἴχνη της. Καὶ πρῶτος εἶναι ὁ Βάγκνερ ποὺ τ’ ἀκολούθησε. Τρεῖς νότες μονάχα στὴν ἀρχὴ τῆς Εἰσαγωγῆς, τρεῖς νότες ὅλο μυστήριο μᾶς μπάζουν ἀμέσως στὸν φανταστικὸ κόσμο: τὸ κόρνο, τὸ μαγικὸ κόρνο του Ὄμπερον, τοῦ βασιληᾶ [sic] τῶν πνευμάτων, μᾶς καλεῖ [...].»

«Σήμερον ἡ σατυρικὴ [sic] φαντασμαγορία, τὸ πολύκροτον ἔργον τοῦ Σακελλαρίδη, τὸ ὁποῖον ἐν Ἀθήναις παρήλασαν [sic] και εἶδον 1.000.000.000 θεαταί, Σατανερί, εἰς δύο μεγάλα μέρη μετὰ προλόγου.»

«Ἡ κωμικοτραγικὴ φαντασμαγορία Ὁ Ἄσωτος τοῦ αὐστριακοῦ [sic] ποιητοῦ Φερδινάνδου Ράϊμουνδ [sic], τὴν ὁποίαν μᾶς δίδει αὔριον τὸ "Βασιλικὸ", εἶνε [sic] ἀπὸ τὰ ὡραιότερα λαϊκὰ θεάματα ποῦ εἴδαμε εἰς τὰς Ἀθήνας. Δὲν εἶνε [sic] μόνον ὡς θέαμα ὡραῖον ἔργον, ἀλλὰ καὶ ὡς δραματικὴ περιπέτεια θεωρεῖται ἀπὸ τὰς καλλιτέρας ἐπιτυχίας τοῦ βιεννέζου [sic] ποιητοῦ [...]. Ὅ,τι ὅμως ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλήτερα [sic] θέλγητρα τῆς παραστάσεως τοῦ Ἀσώτου, παρὰ τὴν κυρίαν ὑπόθεσιν καὶ τὰς ἀλλεπαλλήλους φαντασμαγορικὰς μεταλλαγὰς τῆς σκηνῆς, εἶνε [sic] ἡ ὅλη ἐξέλιξις τοῦ ἔργου μὲ τὰ διάφορα φαιδρὰ ἐπεισόδιά του καὶ τὰ κωμικά του πρόσωπα. [...]. Ὅσον δὲ ἀφορᾷ τὴν θεαματικὴν ἐπιβολὴν καὶ τὴν κίνησιν ἐπὶ τῆς σκηνῆς, ὅπου ἐμφανίζονται ὑπὲρ τὰ 40 πρόσωπα (εἰς τὴ Γερμανίαν ἐμφανίζονται ἐπὶ τῆς σκηνῆς ὑπὲρ τὰ 100), Ὁ Ἄσωτος θὰ εἶνε [sic] ἕνα πρωτοφανὲς θέαμα δεκαπλασίως ἐπιβλητικώτερον (εἴπαμε, ἀπὸ ἔποψιν θεάματος σκηνικοῦ) τοῦ Ὀνείρου τῆς καλοκαιρινῆς νύχτας.»